spacer.png, 0 kB
Image





Kεντρικο Mενου
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΡΟΦΙΛ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
Directory
Translate OUR WEBPAGE
ΤΙΜΕΣ ΑΜΟΛΥΒΔΗΣ 95
        
ΤΥΧΑΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ
Μελτέμι  Ενοικιαζόμενα Διαμερίσματα

Μελτέμι Ενοικιαζόμενα Διαμερίσματα


Category: Κυκλάδες


Διαφημiσεις

                                                            
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB

Directory

Revanche

Μια συναρπαστική απεικόνιση συναισθημάτων,

που δύσκολα περιγράφονται με λόγια.

Τέχνη «επικυρωμένη» απ’ τη ζωή.



          Revanche

 



από τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη της ταινίας “Αntares


Γκετς Σπίλμαν

 

«Ποιος φταίει αν τα πράγματα στη ζωή

δεν πάνε όπως τα σχεδίασες;»

 

 

 Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2009

Βραβείο FIPRESCI Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας,

Φεστιβάλ Παλμ Σπρινγκς 2009

Βραβείο Label Europa Cinemas, Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας,

Φεστιβάλ Βερολίνου 2008

Μεγάλο Βραβείο (Diagonale), Αυστρία 2008

Ειδική μνεία, Φεστιβάλ Όλντενμπουργκ 2008

 

 

 

 
Credits

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Götz Spielmann
Παραγωγή: Sandra Bohle 


Παραγωγός: Mathias Forberg, Götz Spielmann, Heinz Stussak

 

   Φωτογραφία: Martin Gschlacht

Μοντάζ:   Karina Ressler

Σχεδιασμός παραγωγής: Maria Gruber

    Ήχος: Max Bauer


Με τους: Johannes Krisch, Irina Potapenko, Michael-Joachim Heiss, Andreas Lust,

Hanno Pöschl, Ursula Strauss, Johannes Thanheiser

 

 

Σύνοψη

 

Μια σκηνή στη φύση. Όψιμο καλοκαίρι. Μια μικρή λίμνη στο δάσος. Κανένας άνθρωπος. Σιωπή.

Όχι πολύ μακριά, υπάρχει ένα νεόχτιστο σπίτι, όπου κατοικεί ένα ζευγάρι: ο Ρόμπερτ (Αντρέας Λουστ) και η Σουζάν (Ούρσουλα Στράους). Ζουν μια συνηθισμένη ζωή, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι.

Την ίδια στιγμή στη Βιέννη. Νυχτερινή ζωή, η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια, ο κόσμος της πορνείας. Εδώ κυβερνούν τα λεφτά. Οι περισσότεροι κάνουν δουλειές, που μόλις και μετά βίας τους επιτρέπουν να τα βγάλουν πέρα. Όπως ο Άλεξ (Γιοχάνες Κρις) και η Ταμάρα (Ιρίνα Ποταπένκο). Αυτή είναι μια πόρνη απ’ την Ουκρανία. Αυτός κάνει θελήματα για το αφεντικό του. Είναι εραστές, αλλά πρέπει να το κρατήσουν μυστικό. Οι υπάλληλοι δεν πρέπει να εμπλέκονται σε ερωτικές σχέσεις. 

Θέλουν να ξεφύγουν απ’ αυτή την κατάσταση, αλλά πρώτα χρειάζονται λεφτά. Ο Άλεξ καταστρώνει ένα σχέδιο για να ληστέψει μια τράπεζα, που βρίσκεται σ’ ένα μικρό χωριό στην εξοχή. Η Ταμάρα θέλει να τον ακολουθήσει κι αυτός απρόθυμα συμφωνεί. Όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι που ένας αστυνομικός περνάει τυχαία απ’ το σημείο: ο Ρόμπερτ. Ρίχνει μερικούς πυροβολισμούς στο αυτοκίνητο που απομακρύνεται και σκοτώνει τη νεαρή γυναίκα. Γεμάτος θλίψη και απογοήτευση, ο Άλεξ αφήνει το πτώμα σε ένα ξέφωτο στο δάσος. 

Βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του παππού του, που ζει σε μια απομονωμένη φάρμα. Σιωπηλός και απομακρυσμένος απ’ όσα συμβαίνουν γύρω του, ο Άλεξ αναλαμβάνει να κόψει ξύλα για τον επερχόμενο χειμώνα. Τον βαραίνει ο πόνος, η θλίψη και το μίσος για τον άντρα, που ήταν υπεύθυνος για το θάνατο της Ταμάρα. 

Μια λίμνη στο δάσος. Εκεί συνηθίζει να πηγαίνει ο Ρόμπερτ για να απολαύσει την ηρεμία. Τώρα πηγαίνει εκεί για να σκεφτεί και να βάλει σε τάξη όσα συνέβησαν. Ο Άλεξ παρατηρεί τον αστυνομικό, τον κατασκοπεύει και τον ακολουθεί στην καθημερινή του ρουτίνα. Συναντάει τη Σουζάν, τη γυναίκα του. 

Οι ζωές όλων αυτών των ανθρώπων θα αλλάξουν ως απόρροια του θανάτου της Ταμάρα – πολύ πιο δραστικά απ’ ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν. Ύστερα, θα έρθει το φθινόπωρο, όπως κάθε χρονιά.

 

«Η σκέψη μπορεί να μετατρέψει το συνηθισμένο σε κάτι ολοκληρωμένο και επιτυχημένο. Η ταινία Revanche κάνει αυτό ακριβώς...»
(Daniel Kasman, The Auteurs Cinema, 18.2.2008)


«...η ταινία αθόρυβα πιστοποιεί την αξία και τα προσόντα του Σπίλμαν ως συγγραφέα και σκηνοθέτη: την υπομονή, το άγρυπνο βλέμμα, την ουσιωδώς ευσπλαχνική θεώρηση της ανθρώπινης φύσης».
(Shane Danielsen, indiewire.com, 13.2.2008)


«Η εντυπωσιακή κάμερα του Μάρτιν Γκσλαχτ, του καμεραμάν-πρότυπο για τους νέους Αυστριακούς σκηνοθέτες, εφοδιάζει με σαφήνεια και απλότητα την ταινία, ενώ το ακριβές μοντάζ της Καρίνα Ρέσλερ δεν επιτρέπει ανώφελες και αστήρικτες στιγμές σε μια ταινία που διαρκεί 2 ώρες. Με το Revanche, την πιο δυνατή δουλειά του ως τώρα, ο Σπίλμαν δημιουργεί υψηλές προσδοκίες για το μέλλον».  
(Alissa Simon, Variety, 15.2.2008)


«Άλλη μια μεγάλη έκπληξη από τον Αυστριακό σκηνοθέτη Γκετζ Σπίλμαν. Η ταινία στο πρώτο μέρος έχει όλα τα στοιχεία του θρίλερ, αλλά αμέσως μετά τα αποβάλλει. Οι συντοπίτες του, Μίκαελ Χάνεκε ή Ούλριχ Σάιντλ, σίγουρα θα έφταναν στα άκρα, αλλά ο Σπίλμαν εστιάζει το ενδιαφέρον του στο τραγικό στοιχείο της ζωής καθημερινών ανθρώπων».

(Didier Peron, Libération, 11.2 2008)


«Μια συναρπαστική απεικόνιση συναισθημάτων, που είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια».

 (Boyd van Hoeij, european-films.net, 10.2.2008)


«Το Revanche δείχνει απλά πόσο πετυχημένα μπορεί κάποιος να αντιμεταθέσει ένα βασισμένο στην πλοκή και τους χαρακτήρες χολιγουντιανό δράμα με μία εκλεπτυσμένη Ευρωπαϊκή ποιοτική ταινία».

(Daniel Kasman, The Auteurs Cinema, 18.2.2008)

 

«...μια από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις!»

(Patrick Z. McGavin, stopsmilingonline.com, 21.2.2008)


  

Σχόλια

Από τον Γκετς Σπίλμαν


Το θέμα της ταινίας

Είναι για την εκδίκηση; Είναι για τη συμφιλίωση;  Την αναζήτηση της ταυτότητας; Όλες αυτές είναι απλές προτάσεις, που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν κάτι. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που δουλεύω. Το «Revanche» είναι μια ιστορία κι όχι μια θεωρία ενισχυμένη από εικόνες. Οι ταινίες μου προσπαθούν να διεισδύσουν στα θεμέλια της ζωής, όχι με το να επικεντρώνονται στο κοινωνικό πλέγμα, αλλά στα υπαρξιακά ερωτήματα. Αυτό είναι το πάθος μου, αυτό πυροδοτεί την περιέργειά μου και μου δίνει ώθηση: να εντοπίζω την ουσία της ζωής, το βαθύ της νόημα. Πέρα και πίσω από τις οδυνηρές καταστάσεις που διαδραματίζονται στις ταινίες μου, υπάρχει μια θεμελιώδης σπίθα αισιοδοξίας – η πεποίθηση ότι η ζωή δεν είναι ένα λάθος.

Συναισθήματα

Το «Revanche» είναι ένα συναισθηματικό έργο, όπως οι υπόλοιπες ταινίες μου. Οι χαρακτήρες βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση αναζήτησης, εμπνέονται από υποσυνείδητα συναισθήματα αγάπης, θλίψης, εκδίκησης, επιθυμίας, μοναξιάς, στοργής και οίκτου. Μου αρέσουν οι συναισθηματικές ταινίες, αλλά μισώ τις κακόγουστες και δακρύβρεχτες ταινίες, γιατί είναι χειριστικές και απομακρύνουν το θεατή απ’ την πραγματικότητα. Τα συναισθήματα δεν είναι το αντίθετο της διαυγούς σκέψης.

Τα κόκκινα φανάρια-πορνεία

Πίσω απ’ τις σκηνές στην περιοχή με τα κόκκινα φανάρια, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το κέρδος, πώς θα μαζευτούν μικροποσά από δω κι από κει ή πώς μπορούν να βγουν «χοντρά» λεφτά. Τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η ουσία της κοινωνίας μας, της κοινωνίας που δημιουργήσαμε και στην οποία ζούμε. Κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια είναι απλά η συμπυκνωμένη εκδοχή του πολιτισμού μας. Πόρνες πουλούν τα σώματά τους και πολλοί «επιτυχημένοι» άνθρωποι πουλούν τις συνειδήσεις τους. Έχουν κερδίσει το σεβασμό της κοινωνίας, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι μεγαλύτερες πόρνες, γιατί δρουν περισσότερο από απληστία παρά από ανάγκη. Αντί να κακομεταχειρίζονται τον εαυτό τους, κακομεταχειρίζονται άλλους, το περιβάλλον και τον κόσμο. 

Η φύση στο «Revanche»

Αυτή είναι η πρώτη μου ταινία, εδώ και πολύ καιρό, που η φύση παίζει ρόλο-κλειδί. Τα δάση, η απόμερη λίμνη, αλλά και το φως και ο καιρός, όλα αυτά είναι σημαντικά στοιχεία της ταινίας. Το «Revanche» ξεκινάει με ορμή, με μια δυνατή πλοκή και σταδιακά ρέει μέσα σε ένα είδος σιωπής, μιας ισχυρής σιωπής, ελπίζω. Στο μυαλό μου, η φύση αντιπροσωπεύει τη σιωπή πίσω από τις διενέξεις. Όχι σαν ένα ειδυλλιακό καταφύγιο, αλλά σαν μια δύναμη, μια ενέργεια με τη δική της τρομερή ευφυΐα. 

Η μοναξιά των χαρακτήρων

Η μοναξιά είναι πιθανώς ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μοντέρνας ζωής, εντούτοις τη θεωρώ μια ψευδαίσθηση. Πάντα διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τον υπόλοιπο κόσμο και έτσι εξαπατόμαστε. Ο διαχωρισμός είναι απλά μια εφεύρεση της φαντασίας μας, γιατί με διάφορους τρόπους βρισκόμαστε σε συνεχή και άμεση αλληλεπίδραση με ένα μεγαλύτερο σύνολο. Η μοναξιά είναι ίδιον της περιορισμένης μας συνειδητοποίησης κι όχι της ίδιας της ζωής. Ο γέρος άντρας φαίνεται να είναι ο πιο μοναχικός χαρακτήρας, αλλά νομίζω ότι νιώθει λιγότερη μοναξιά απ’ τους υπόλοιπους. Έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα, διατηρεί την πίστη του και δε φοβάται το θάνατο.

Μοιραία περιστατικά - Συμπτώσεις

Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Η σύμπτωση είναι κάτι που η νοημοσύνη μας δεν μπορεί να καταλάβει. Βλέπουμε μόνο κομμάτια του όλου και ποτέ ολόκληρη την εικόνα. Αυτή είναι η πρόκληση στην αφήγηση: να πάρεις τη «σύμπτωση» που θέτει την ιστορία σε κίνηση και να την ενσωματώσεις και συμπυκνώσεις στο σενάριο με τέτοιο τρόπο, που να αναδυθεί σε ένα βαθύτερο πλαίσιο στο τέλος. Η μυθολογία είναι μια ανεξάντλητη πηγή για το συγκεκριμένο θέμα.

Η φόρμα της ταινίας

Η δουλειά με τον καμεραμάν Μάρτιν Γκσλαχτ ήταν διαισθητική, ακριβής, χωρίς πολλές συζητήσεις κι αναλύσεις. Πριν ξεκινήσουμε, δεν αναλύουμε πολύ τις σκηνές και τα διάφορα τεχνικά θέματα, αντίθετα μιλάμε για την ιστορία, τα κρυμμένα νοήματα, τη φορμαλιστική σύλληψη της ταινίας, το ρυθμό, το στιλ. Σκεφτόμαστε αυτά τα στοιχεία στην κάθε τους λεπτομέρεια και όταν φιλμάρουμε, μπορούμε να δουλέψουμε διαισθητικά και με ακρίβεια. Θέλω να γυρίζω ταινίες που δεν χειρίζονται τον θεατή με τα εφέ τους. Το στιλ, η φόρμα των ταινιών μου, που είναι κάτι πάνω στο οποίο δουλεύω συνεχώς, στοχεύει στη σαφήνεια και στην απλότητα. Αυτό ίσως δεν ακούγεται πολύ θεαματικό, αλλά είναι δύσκολο να γίνει και πιστεύω ότι κρύβει μεγάλη δύναμη. Πιστεύω ότι η φόρμα της ταινίας βρίσκεται στην ατομικότητα και η ατομικότητα είναι πηγή της αληθινής ομορφιάς. 

Δουλεύοντας με τους ηθοποιούς

Πιστεύω ότι οι ηθοποιοί είναι άψογοι όταν συνδυάζουν τη ζωντάνια με την ακρίβεια. Προσπαθώ να καθοδηγώ τους ηθοποιούς μου προς αυτή την κατεύθυνση. Μεταξύ τους διαφέρουν όλοι, ο καθένας τους έχει τη δική του προσέγγιση. Γι’ αυτό το λόγο, δεν έχω μια συγκεκριμένη μέθοδο, αλλά διαφορετικές.

Προετοιμασίες

Η Ιρίνα Ποταπένκο πέρασε μερικά βράδια ινκόγνιτο σε ένα μπορντέλο, ήπιε σαμπάνια με τους πελάτες, χόρεψε πάνω σε στύλο, ήρθε σε επαφή με τη δουλειά. Ο Αντρέας Λουστ πέρασε σχεδόν μια βδομάδα στο αστυνομικό τμήμα του Γκφελ, έκανε αλκοτέστ, εξασκήθηκε στο σημάδι και έμαθε πολλά για τους αστυνομικούς και τον τρόπο ζωής τους. Ο Γιοχάνες Κρις πέρασε αρκετά βράδια οδηγώντας στην πόλη μαζί μ’ έναν οδηγό μπορντέλου. Οι ηθοποιοί ενσωμάτωσαν αυτή τη γνώση στην ιστορία, με αποτέλεσμα να υποδύονται πιο φυσικά και πιο αυθεντικά το ρόλο τους. 

Το «ευτυχισμένο τέλος» της ταινίας

Η ταινία μου δεν έχει ευτυχισμένο τέλος. Για ποιο λόγο άλλωστε; Παρά τα φοβερά πράγματα που συμβαίνουν τον κόσμο, παρά τα προβλήματα και τις διενέξεις, πιστεύω ότι η ζωή είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Γι’ αυτό ενδιαφέρομαι μόνο για την τέχνη που είναι «επικυρωμένη» απ’ τη ζωή. Η ζωή δίνει δύναμη στην τέχνη. 

 

 

 

 

Κριτική της ταινίας Revanche

από τον Boyd van Hoeij

 

Ένα θεαματικό ψυχολογικό πορτρέτο της εκκωφαντικής σιωπής του πόνου και της μοναξιάς αποτελεί η ταινία του Αυστριακού σκηνοθέτη και συγγραφέα Γκετς Σπίλμαν Revanche. Ο Σπίλμαν κατάφερε να μας δώσει μια μαγευτική απεικόνιση συναισθημάτων, που δύσκολα περιγράφονται με λόγια (ίσως γι’ αυτό οι διάλογοι της ταινίας είναι λιγοστοί και η μουσική σχεδόν απούσα).

 

Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί ως ένα παράδειγμα της Κινηματογραφικής Σχολής του Βερολίνου, μιας ομάδας γερμανόφωνων σκηνοθετών, που δεν έχουν μόνο ως έδρα τους τη γερμανική πρωτεύουσα και στην οποία ανήκουν οι Τόμας Άρσλαν (Dealer), Κρίστιαν Πέτζολντ (Yella) και Βαλέσκα Γκρίζενμπαχ (Sehnsucht / Longing). Όπως τα σύντομα ονόματα των τίτλων των ταινιών τους, έτσι και τα έργα τους αυτά καθ’ εαυτά είναι λιτά, «συγκρατημένα» και ακριβή όσον αφορά στον προσδιορισμό πολύπλοκων συναισθημάτων. Οι σκηνοθέτες συνήθως χρησιμοποιούν μακριά πλάνα που τονίζουν την κυριαρχία της εικόνας πάνω στο λόγο, ενώ οι ιστορίες επικεντρώνονται στα καθημερινά ζητήματα που απασχολούν τους πρωταγωνιστές. Υπό αυτό το πρίσμα, το Revanche, παρόλο που γυρίστηκε στην Αυστρία, αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα της Κινηματογραφικής Σχολής του Βερολίνου.


Δύο ιστορίες ξεδιπλώνονται ταυτόχρονα και σταδιακά συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους με τρόπους που δεν μπορούν πάντα να προβλεφθούν από όλους τους συμμετέχοντες. Στην πρώτη ιστορία, ο Άλεξ (Γιοχάνες Κρις), που κάνει θελήματα στον ιδιοκτήτη ενός μπορντέλου, και η κοπέλα του Ταμάρα (Ιρίνα Ποταπένκο), μια Ουκρανή πόρνη, ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή. Στη δεύτερη ιστορία, η Σούζαν (Ούρσουλα Στράους), υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ, και ο σύζυγός της Ρόμπερτ (Αντρέας Λουστ), αστυνομικός, ζουν μια ήρεμη ζωή σε ένα χωριό κοντά στη Βιέννη.

 

Όταν ο Ρόμπερτ εμπλέκεται στη ληστεία που είχαν οργανώσει ο Άλεξ και η Ταμάρα, οι δυο ιστορίες συνδέονται με μια σφαίρα που εποστρακίζεται. Κι όταν ο Άλεξ βρίσκει καταφύγιο στη φάρμα του παππού του (Χανς Τανχάιζερ) μετά τη ληστεία, οι ζωές όλων των χαρακτήρων αλλάζουν. Ο Σπίλμαν χρησιμοποιεί αυτές τις αλλαγές, για να «ξεγυμνώσει» τους χαρακτήρες μπροστά στο θεατή, αλλά και ως κάποιο βαθμό στον ίδιο τους τον εαυτό. 

 

Η πιο προφανής αλλαγή, είναι η κατάρρευση του Ρόμπερτ μετά την εμπλοκή του στη ληστεία (η ερμηνεία του Λουστ σ’ αυτό το σημείο είναι εξαιρετική), αλλά οι υπόλοιπες αλλαγές είναι καλά κρυμμένες κάτω απ’ την επιφάνεια. Μια σειρά από αναπάντεχες συναντήσεις της Σουζάν, που τηλεφωνεί σποραδικά στον παππού του Άλεξ, και τον ίδιο τον Άλεξ, που μοιάζει ανήμπορος να ξεπεράσει το μίσος του, μοιάζουν πραγματικά αληθινές, αφού οι ηθοποιοί υποδύονται τους χαρακτήρες με φοβερή ειλικρίνεια και οι σκηνές είναι γυρισμένες με μεγάλη ακρίβεια. Η Ούρσουλα Στράους είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στο ρόλο της και μετατρέπεται σε ήρεμη δύναμη στο δεύτερο μισό της ταινίας.

 

Η απέριττη φωτογραφία του Μάρτιν Γκσλαχτ βρίσκεται σε τέλεια αρμονία με το σενάριο και τη σκηνοθεσία του Σπίλμαν, με την αρχική σκηνή της ταινίας που απεικονίζει μια πέτρα που πέφτει στη λίμνη, να ρίχνει απειλητικές σκιές στο δεύτερο μισό του έργου.

_______________________________________________________________________

Listings
There are 1 Listings in this Category.

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Copyright © BubbleWorx.com spacer.png, 0 kB