spacer.png, 0 kB
Image





Kεντρικο Mενου
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΡΟΦΙΛ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
Directory
Translate OUR WEBPAGE
ΤΙΜΕΣ ΑΜΟΛΥΒΔΗΣ 95
        
ΤΥΧΑΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑΣ ΑΝΤΙΣΦΑΙΡΙΣΗΣ (Ε.Φ.Ο.ΕΠ.Α.)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑΣ ΑΝΤΙΣΦΑΙΡΙΣΗΣ (Ε.Φ.Ο.ΕΠ.Α.)


Category: Ομοσπονδίες


Διαφημiσεις

                                                            
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB

Directory

Funny Face

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ STANLEY DONEN

ME THΝ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ AUDREY HEPBURN

TON ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟ FRED ASTAIRE

KAI ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ

GEORGE GERSHWIN

 

 

Υποψήφια για Όσκαρ Σεναρίου, Σκηνογραφίας, Φωτογραφίας & Κουστουμιών 1958

Υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα 1957

 

 

FUNNY FACE

 

 

H AUDREY HEPBURN ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΡΑΦTΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ

ΣΤΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΓΙΑ 4 ΟΣΚΑΡ FUNNY FACE.

 

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!

 

 

  ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟ,  ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

ΣΟΥ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΚΕΦΙ.

 

 

Η AUDREY ΓΟΗΤΕΥΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ FRED ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΗ.

 


Η
HEPBURN ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΤΗΣ.

 

ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΙΔΑΝΙΚΟΤΕΡΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΜΠΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ HEPBURN-ASTAIRE.

 

 

 

 

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 19/08

ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35mm

 

FUNNY FACE

ΗΠΑ, Ρομαντική κομεντί, 103’,  Έγχρωμη


 

Σκηνοθεσία: Stanley Donen

Σενάριο: Leonard Gershe

Παραγωγή: Roger Edens

Μουσική: George Gershwin

Φωτογραφία: Ray June

Κοστούμια: Edith Head-Givenchy

 

Με τους: Audrey Hepburn, Fred Astaire, Kay Thomson

 

Ο φωτογράφος Ντικ Έιβερι ψάχνοντας ένα λίγο πιο εξεζητημένο και ποιοτικό χώρο για να στεγάσει την επόμενη φωτογράφηση μόδας, ανακαλύπτει και «εκμεταλλεύεται» ένα μικρό και όμορφο βιβλιοπωλείο στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Όταν η φωτογράφηση τελειώνει όλα είναι ανάκατα, προς μεγάλη θλίψη της πωλήτριας Τζο Στόκτον. Ο Έιβερι μένει

για να τη βοηθήσει να συμμαζέψει το μέρος. Αργότερα, καθώς κοιτάζει τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει, ανακαλύπτει τη μορφή της Τζο κάπου στο φόντο μιας φωτογραφίας. Ιντριγκαρισμένος από την ιδιαίτερη εμφάνιση της, ενημερώνει την εκδότρια του, Μάγκι Πρέσκοτ. Κάνουν επαγγελματική πρόταση στη Τζο, η οποία δέχεται απρόθυμα, μόνο και μόνο γιατί η πρόταση περιλαμβάνει ένα ταξίδι…. στο Παρίσι! Όσο περνάει ο καιρός, η επιφυλακτική και επιθετική στάση της απέναντι στη δουλειά μαλακώνει

κι αρχίζει να απολαμβάνει και τη δουλειά και την παρέα του γοητευτικού φωτογράφου. Το ατίθασο αγοροκόριτσο γίνεται γυναίκα, ερωτεύεται και ταξιδεύει στη μαγεία της

Πόλης του Φωτός και του Ερώτα…

 

Το Παρίσι, η Πόλη του Φωτός, λάμπει ακόμα περισσότερο όταν η Audrey και ο Fred, συναντιούνται και μεταφέρουν τη λάμψη τους σ’ αυτή την εξαιρετική ρομαντική κομεντί υπό τους ήχους της μουσικής του George Gershwin. Από υπάλληλος βιβλιοπωλείου που μεταμορφώνεται σε μοντέλο, η Hepburn μας παρουσιάζει τις χορευτικές και μουσικές της ικανότητες, ερμηνεύοντας γνωστά κομμάτια όπως το "How Long Has This Been Going On?" και χορεύοντας από μπαλέτο έως και biba. Ο Astaire, ως φωτογράφος μόδας που ανακαλύπτει τη μούσα του, μας ταξιδεύει με τον αμίμητο τρόπο του, χορεύοντας με την ντάμα του το χορό του έρωτα και της μαγείας.

 

Ομορφότερη από ποτέ η Audrey Hepburn γοητεύει με το «αστείο μουτράκι της», εκτός από το Fred Astaire και το θεατή, με τη μοναδική φρεσκάδα και το αξεπέραστο στυλ της. Γεμίζει την οθόνη και την καρδιά μας υπενθυμίζοντας μας, πως γυναίκα γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Με το μοναδικό της ταμπεραμέντο, λαμπερότερη από ποτέ

και χαμογελαστή, μας κάνει όταν χορεύει να χορεύουμε κι εμείς μαζί της. Είναι τόσο όμορφη κι αρμονική που δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Ένας ανήσυχος φωτογράφος βρίσκει τη μούσα του σ’ ένα βιβλιοπωλείο και την ταξιδεύει στην Πόλη του Φωτός, απολαμβάνοντας μοναδικές στιγμές. Ένα ταξίδι στο Παρίσι γεμάτο έρωτα κι ευτυχία υπό τους ήχους της μουσικής του μοναδικού George Gershwin. Υποψήφιο για 4 Oscar, το «Funny Face» είναι ένα Technicolor υπερθέαμα, με εξαιρετικά δεμένο καστ, υπέροχα κουστούμια και χορογραφίες. Θαυμάστε το στυλ της, αντλείστε από την λάμψη της και αφεθείτε στην ανακουφιστική της αισιοδοξία. Θα περάσετε υπέροχα.

 

STANLEY DONEN

 

Ο «Βασιλιάς των Χολιγουντιανών μιούζικαλ» κατά τον David Quinlan, γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1924 από Εβραίους γονείς, στην Columbia της Νότιας Καρολίνας. Ο πατέρας του Mordecai Moses Donen ήταν διευθυντής σε κατάστημα ένδυσης και η μητέρα του Helen Cohen ήταν νοικοκυρά. Ο ίδιος ο Donen έγινε αθεϊστής στην εφηβεία του. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας και πήγε στη Ν. Υόρκη αμέσως μετά την αποφοίτηση του για να κυνηγήσει το όνειρο του. Ήδη σε ηλικία 16 ετών ήταν επαγγελματίας χορευτής. Ξεκίνησε την καριέρα του ως χορογράφος και χορευτής στην Metro Goldwyn Mayer στην ταινία «Best foot forward» του 1943 με την Lucille Ball. Εμφανίστηκε στην ταινία της Columbia Pictures «Cover girl» (1944) όπου μαζί με τον Gene Kelly σκηνοθέτησαν μια σεκάνς στην οποία ο δεύτερος χορεύει με ένα σωσία του Donen σε ένα σκοτεινό σοκάκι του Μανχάταν. Η πρώτη του ευκαιρία να σκηνοθετήσει ολόκληρη ταινία ήταν στο «On the town» (1949) σε συνεργασία πάλι με τον Kelly. Μαζί σκηνοθέτησαν και την ταινία «Singing in the rain» η οποία και αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία του Donen. Μόνος του σκηνοθέτησε τον Fred Astaire να χορεύει στο ταβάνι για τις ανάγκες της ταινίας «Royal wedding» του 1951. Άλλες ταινίες του είναι οι: «Seven brides for seven brothers» (1954) με τους Jane Powel και Howard Keel, «Funny face» (1957) με την Audrey Hepburn και τον Fred Astaire, «Pajama game» (1957) με την Dorris Day, «Indiscreet» (1958) με τους Cary Grant και Ingrid Bergman, «Damn Yankees» (1958) με τους Tab Hunter, Gwen Verdon και Ray Walston.

Η πτώση των Χολιγουντιανών μιούζικαλ ανάγκασε τον Donen να στραφεί και σε άλλα κινηματογραφικά είδη. Κάποιες από τις μεταγενέστερες ταινίες του γνώρισαν εισπρακτική επιτυχία αλλά καμία δεν κατάφερε να ξαναζωντανέψει το κλίμα των ταινιών της πρώτης περιόδου του. Στις μεταγενέστερες ταινίες του περιλαμβάνονται οι «Charade» (1963) με τους Hepburn, Grant και Walter Matthau, το σίκουελ της με τίτλο  «Arabesque», η εισπρακτική επιτυχία «Bedazzled» (1967) με τους Sophia Lauren και Gregory Peck, μια διασκευή του μύθου του Φάουστ, γραμμένη και ερμηνευμένη από το κωμικό δίδυμο Peter Cook και Dudley Moore  και το «Two for the road» επίσης το 1967 με την Hepburn και τον Albert Finney. Επίσης ανέλαβε τη σκηνοθεσία της ταινίας επιστημονικής φαντασίας «Saturn 3» (1980) όταν ο αρχικός σκηνοθέτης παραιτήθηκε. Το τελευταίο θεατρικό του φιλμ ήταν το ρομάντζο «Blame it on Rio» (1984) με τον Michael Kane και τη Demi Moore. Συνέχισε όμως να δουλεύει για την τηλεόραση, σκηνοθετώντας μεταξύ άλλων μια χορευτική σεκάνς για την σειρά Moonlighting, το videoclip του τραγουδιού «Dancing on the ceiling» του Lionel Richie καθώς και μια ταινία για λογαριασμό του ABC με τίτλο «Love letters» (1999).

Αν και δεν προτάθηκε ποτέ για OSCAR, στην τελετή απονομής του 1998 παρέλαβε από τα χέρια του Martin Scorsese το τιμητικό βραβείο της Ακαδημίας «σε αναγνώριση της τεράστιας συνεισφοράς του στο χώρο του κινηματογράφου με τη δουλειά του που χαρακτηρίζεται από χάρη, κομψότητα, πνεύμα και οπτική καινοτομία.» Στο λόγο που εκφώνησε μετά τη βράβευσή του, χόρεψε αγκαλιά με το αγαλματάκι του τραγουδώντας το «Cheek to cheek» του Irving Berlin και δήλωσε πως το μυστικό για να γίνεις σπουδαίος σκηνοθέτης είναι «Να εμφανιστείς και μετά να φύγεις από τη μέση. Πρέπει όμως να εμφανιστείς γιατί αλλιώς δεν θα μπορέσεις να πάρεις τα εύσημα και να κερδίσεις έναν από αυτούς τους τύπους..» εννοώντας το χρυσό αγαλματάκι.

 

 

AUDREY HEPBURN


 (4 Μαΐου 1929 - 20 Ιανουαρίου 1993 )

 

H Audrey Hepburn έχει καταγωγή από Αγγλία και Ολλανδία. Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1929 στις Βρυξέλλες. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της έζησε στην Αγγλία. Η μητέρα της βλέποντας ωστόσο την κατάσταση στην Ευρώπη με τον Χίτλερ να καραδοκεί, μετακομίζει με όλα τα παιδιά στην Ολλανδία όπου υποθέτει ότι οι Γερμανικές δυνάμεις δεν θα επιτεθούν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Χέπμπορν υιοθέτησε το ψεύτικο όνομα Ίντα βαν Χέεμστρα, αλλάζοντας τα έγγραφα της μητέρας της γιατί ένα όνομα που ακουγόταν έντονα αγγλικό θεωρήθηκε επικίνδυνο. Μέχρι το 1944 η Χέπμπορν είχε εξελιχθεί σε πολύ καλή μπαλαρίνα.Κατά τη διάρκεια του λιμού το χειμώνα του 1944, υποφέροντας από υποσιτισμό, η Χέπμπορν ανέπτυξε οξεία αναιμία, αναπνευστικά προβλήματα και οίδημα.
 Το 1945 μετά τον πόλεμο η Χέμπορν άφησε το Κονσερβατόριο του Άρνεμ και μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου παρακολούθησε μαθήματα μπαλέτου με τη Σόνια Γκάσκελ. Το 1948, πήγε στο Λονδίνο και παρακολούθησε μαθήματα με την αναγνωρισμένη Μαρί Ράμπερτ. Η Χέπμπορν ρώτησε τη Ράμπερτ σχετικά με το μέλλον της. Εκείνη τη διαβεβαίωσε πως αν εξακολουθούσε να δουλεύει σκληρά εκεί, θα είχε μια θαυμάσια καριέρα, αλλά εξαιτίας του ύψους της και της κακής διατροφής της κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν θα κατάφερνε να γίνει πρίμα μπαλαρίνα. Έτσι έγινε ηθοποιός και μετά από κάποιες προσπάθειες στην Ολλανδία πέρασε στην Αγγλία. Ο πρώτος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν στη βρετανική ταινία «One Wild Oat» όπου και υποδύθηκε μια ρεσεψιονίστ. Έπαιξε
 αρκετούς μικρούς ρόλους στις ταινίες «Young Wives’ Tale», «Laughter in Paradise», «The Lavender Hill Mob» και «Monte Carlo Baby». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Monte Carlo Baby» η Χέμπορν επιλέχτηκε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Μπρόντγουεϊ με τίτλο «Gigi». Εκεί ξεκίνησε μία μεγάλη σχέση της με τον κινηματογράφο η οποία συνεχίστηκε παρά την μετέπειτα μεγάλη της πορεία στο Χόλιγουντ.
 Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος και μάλιστα σε Αμερικανική ταινία ήταν μαζί με τον Gregory Peck στην ταινία Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday). Οι παραγωγοί αρχικά ήθελαν την Ελίζαμπεθ Τέιλορ για το ρόλο, αλλά ο σκηνοθέτης εντυπωσιάστηκε τόσο με το δοκιμαστικό της Χέμπορν και την επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. H δικαίωση ήρθε λίγους μήνες αργότερα όταν η Χέμπορν κέρδισε για τον ρόλο της σε αυτήν την ταινία το Οσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Η καριέρα της μόλις είχε αρχίσει.
 Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν Funny Face (1957).
Sabrina (1954), Love in the Afternoon (1957), The Nun's Story (1959) και το κλασσικό Brakfast at Tiffany's (1961). Μετά από 3 ακόμα υποψηφιότητες για Οσκαρ συνεχίζει την καριέρας της με πρωταγωνιστικούς ρόλους στα Charade (1963), My Fair Lady (1964).
Λίγο αργότερα έρχεται το Two for the Road (1967),ενώ το 1967 κερδίζει την τελευταία της υποψηφιότητα για Οσκαρ με το Wait Until Dark (1967). Κάπου εκεί αποφασίζει να τερματίσει την καριέρα της στον κινηματογράφο όντας στην κορυφή της δόξας. Τελευταία της εμφάνιση θα είναι στην ταινία Robin and Marian (1976) πλάι στον Sean Connery.
Στο υπόλοιπο της ζωής της θα αφιερωθεί στην φιλανθρωπία ενώ συχνές ήταν οι επισκέψεις της σε χώρες του τρίτου κόσμου. Ανακηρύχθηκε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως του Οργάνωσης για τα Παιδιά των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Children’s Fund / UNICEF). Για αυτήν της την δράση η Ακαδημία το 1993 της απένειμε το τιμητικό Οσκαρ. Ωστόσο αυτή δεν ήταν εκεί για να το παραλάβει καθώς χτυπήθηκε από την επάρατη νόσο την ίδια χρονιά και άφησε την τελευταία της πνοή στις 20 Ιανουαρίου 1993 στο Tolochenaz της Ελβετίας και κηδεύτηκε εκεί. Ήταν εξήντα τριών ετών.



FRED ASTAIRE


 (10 Μαίου 1899 - 22 Ιουνίου 1987)


 Ο άνθρωπος που έμελλε να αλλάξει ριζικά τον ρουν της ιστορίας του μιούζικαλ. Το δεύτερο παιδί του Φρέντρικ και της Ανν Τζέλιους Οστερλιτζ, γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1899 στην Ομάχα της Νεμπράσκα. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών μαζί με τη μητέρα του θα βρεθεί στην Ακαδημία του καθηγητή Κλοντ Αλβιέν όπου θα παρακολουθήσει τα πρώτα του μαθήματα χορού έχοντας ντάμα την αδελφή του Αντέλ. Εχοντας χαρακτηριστεί και οι δύο εξαιρετικά ταλέντα έπρεπε να περιμένουν 17 χρόνια για να κερδίσουν τους πρώτους ρόλους τους σε θεατρική παράσταση. Μελετώντας στο μεσοδιάστημα χορό, μουσική και γαλλικά, τον Νοέμβριο του 1917 στο έργο «Over the top» έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα. Έχοντας λάβει τις καλύτερες των κριτικών, η καριέρα τους δεν μπορούσε παρά να απογειωθεί. Μετά τα «For Goodness Sake» και «Stop Flirting» εργάστηκαν μαζί για ακόμη οκτώ χρόνια. Το 1932 η Αντέλ αποσύρεται για να παντρευτεί, κάτι το οποίο κάθε άλλο παρά φόβισε τον Φρεντ. Η καριέρα του είχε ήδη εκτιναχθεί στα ύψη, παρ' όλα αυτά εξακολούθησε να δουλεύει σκληρά ξοδεύοντας ατέλειωτες ώρες στα στούντιο MGM και η επιβράβευση δεν άργησε να του χτυπήσει την πόρτα. Την ίδια χρονιά παίζει για πρώτη φορά με τη μετέπειτα σχεδόν μόνιμη παρτενέρ του Τζίντζερ Ρότζερς στην ταινία «Flying Down to Rio». Έτσι γεννήθηκε το πιο δημοφιλές χορευτικό ζευγάρι στην ιστορία του κινηματογράφου. Πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, συνεργάστηκαν για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, πρωταγωνιστώντας σε δέκα μιούζικαλ.
Τις δεκαετίες του '40 και του '50, έχοντας ήδη ταυτιστεί με το πρότυπο του τρυφερού και ευγενικού τζέντλεμαν, η πορεία του Φρεντ Αστέρ στον κινηματογράφο ήταν ονειρική. Το πέρασμα του χρόνου και οι συνεχείς πρόβες τον ανάγκασαν να αποχωρήσει σιγά σιγά από τον κινηματογράφο, όχι όμως και από τον κόσμο του θεάματος. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 στις εκπομπές του, στο αμερικανικό δίκτυο NBC, «Ένα βράδυ με τον Φρεντ Αστέρ», «Ωρα του Αστέρ» και «Το σόου του Φρεντ Αστέρ» υπήρξε απολαυστικός. Με δύο βραβεία Οσκαρ και τέσσερα βραβεία ΕΜΜΥ, αποδείκνυε κάθε φορά πόσο ακμαίος και ενεργητικός εξακολουθούσε να είναι. Το 1954 η γυναίκα του Φίλις, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, πέθανε από καρκίνο. Δύο δεκαετίες αργότερα γνωρίστηκε με τη Ρόμπιν Σμιθ, την οποία παντρεύτηκε το 1980. Στις 22 Ιουνίου 1987, ύστερα από ένα κρυολόγημα και αφού ο οργανισμός του δεν μπορούσε πλέον να αντεπεξέλθει, ο Φρεντ Αστέρ έκλεισε τα μάτια του για πάντα.

__________________________________________________________________________________

Listings
There are 1 Listings in this Category.

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Copyright © BubbleWorx.com spacer.png, 0 kB