spacer.png, 0 kB
Image





Kεντρικο Mενου
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΡΟΦΙΛ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
Directory
Translate OUR WEBPAGE
ΤΙΜΕΣ ΑΜΟΛΥΒΔΗΣ 95
        
ΤΥΧΑΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΟΦΤ ΜΠΩΛ (Ε.Φ.Ο.Σ.)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΟΦΤ ΜΠΩΛ (Ε.Φ.Ο.Σ.)


Category: Ομοσπονδίες


Διαφημiσεις

                                                            
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB

Directory

Tα Φτερά του Έρωτα

Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου.



ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ



             DER HIMMEL UBER BERLIN

 
                     WINGS OF DESIRE                                    




Το ουράνιο αφιέρωμα του Wenders

στη ζωή, τον έρωτα, το Βερολίνο, τη σκηνοθεσία,

τους Αγγέλους και την ποίηση.



                                                                                   Desson Howe- Washington Post                                                                


Ένα ατμοσφαιρικό, λυρικό, ελεγειακό, βαθύ, στοιχειωμένο, 
 ποιητικό και ευγενές ασπρόμαυρο όνειρο


    Καλύτερα στη γη ερωτευμένος,   Παρά στους ουρανούς μόνος..



ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ δεν είναι ταινία.

 Είναι ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα τραγούδι, μια ωδή στη ζωή,

 την ειρήνη, την αγάπη, την αισιοδοξία.





 ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 02/09

ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ



         ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35 mm



              

      Φαντασίας, Δραματική, Ρομαντική-Δυτική Γερμανία, Γαλλία-1987-128'



Σκηνοθεσία
: Wim Wenders

Σενάριο:        Wim Wenders, Richard Reitinger, Peter Handke

Με τους:         Bruno Ganz
                       Solveig Dommartin
                       Otto Sander
                       Curt Bois
                       Peter Falk




     Bραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Kαννών 1987



Στο χωρισμένο από το τείχος Βερολίνο, άγγελοι περιπλανιούνται στους δρόμους, ακούγοντας τις σκέψεις των ανθρώπων. Ένας από αυτούς ερωτεύεται μια ακροβάτισσα του τσίρκου. Τα αισθήματά του για αυτήν είναι τόσο έντονα που ζητά να χάσει το προνόμιο της αθανασίας και να γίνει θνητός. Επιλέγει να αφήσει την αθανασία και την αιωνιότητα και να "οξειδωθεί μες στη νοτιά των ανθρώπων", να σταματήσει να παρακολουθεί (με την ασπρόμαυρη ματιά του) τη ζωή και να τη ζήσει σαν άνθρωπος. Ο άγγελος Damiel θα "εκπέσει" με τη θέλησή του, στους περιορισμούς του χρόνου, στην αρρώστια, τον πόνο και στο θάνατο, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αγγίζει, να αισθάνεται, να ζήσει τον έρωτά του για τη Marion, να νοιώσει όλα αυτά τα απλά και καθημερινά που τα συνοψίζει ο Peter Falk μπροστά από μία καντίνα, ξημερώματα: "To smoke, and have coffee--and if you do it together, it's fantastic. To draw, and when your hands are cold you rub them together..”

 
«Υπάρχουν άγγελοι στους δρόμους του Βερολίνου». Εμπνευσμένη από τις Eλεγείες του Nτουίνο του Pίλκε, προέκυψε η ιδέα των Aγγέλων και αναπτύχθηκε μια ιστορία. Σε μια ταινία, τη μοναδική κι αξεπέραστη ίσως ποιητική κινηματογραφική ελεγεία που κατορθώνει να επανενώσει πειστικά, χωρίς ειδικά εφέ και αναχρονιστικές αφέλειες, τον κόσμο του αισθητού και του υπεραισθητού, προσδίδοντάς του κάτι από την παλιά, χαμένη του μαγεία. Οι άγγελοι ζουν σ' έναν ασπρόμαυρο, όπως τα όνειρα, και παράλληλο κόσμο με το δικό μας, όπου δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, ούτε να ζήσουν τον έρωτα. Eκτός κι αν αποφασίσουν να απαρνηθούν την αθανασία τους και την απανταχού παρουσία τους, προνόμια που βιώνει σαν ψευδαίσθηση και ο θεατής


Αυτό που κρατάμε στα Φτερά του Έρωτα είναι η πρόκληση να βιώσουμε μέσα από τις αισθήσεις μας, να ανατρέψουμε τη λογική που απαιτεί την καθυπόταξη του σώματος έναντι του πνεύματος. Ο άγγελος, απορρίπτοντας την πουριτανική χριστιανική ηθική, απαρνιέται την τελειότητα και την αγιοσύνη του για χάρη του αίματος που κυλά στις φλέβες μας και μας θολώνει, μας μεθάει.
Επιλέγει, έναντι της εξωτερικής παρατήρησης την ενεργό συμμετοχή και την δημιουργία της ζωής του. Ερωτεύεται μια ακροβάτισσα, που σχοινοβατεί κάπου μεταξύ ουρανού και γης, μετέωρη ανάμεσα στα σύννεφα και στο χώμα. Και πλέον τα όποια φτερά τυχόν αποκτήσει, θα τα αποκτήσει μόνος του, μέσα από την επαφή του με τους ανθρώπους και τον υλικό κόσμο και μέσα από μια, πολλές φορές ίσως επίπονη, συνεχή προσπάθεια αυτοβελτίωσης.
Τον άγγελο οι θνητοί δεν τον βλέπουν, μένοντας προσκολλημένοι στην γήινη και περιορισμένη δική τους πραγματικότητα.
Η ταινία είναι μια ιστορία αγάπης που δίνεται με έναν ποιητικό τρόπο καθώς ο σκηνοθέτης επιχειρεί μια επιστροφή στην αθωότητα και την προσέγγιση του έρωτα από αυτήν την σκοπιά. Xωρίς όμως να περιορίζεται εκεί. Ο έρωτας εδώ είναι το όχημα για την σωτηρία της ψυχής, το μόνο μη σίγουρο όχημα. Αλλά όπως και να ‘χει αξίζει κανείς να ρισκάρει γιατί «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα»όπως έχει γράψει και η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Σε αυτή την ταινία ο Βέντερς αποκαλύπτει μια ιδιαίτερη πτυχή του Βερολίνου και των κατοίκων του, καταγράφοντάς το μ’ έναν ιδιαίτερο φωτογραφικό τρόπο. Η μουσική επένδυση συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην ανάδειξη αυτής της πλευράς.

Τα φτερά του έρωτα είναι οι άγγελοι που μας περιβάλλουν, που μας αγγίζουν όταν ανατριχιάζουμε, όταν μια ανεξήγητη ξαφνική ευφορία μας κατακλύζει εκεί που όλα είναι μαύρα. Πλάσματα που υπήρχαν πριν αρχίσει η ιστορία και που θα υπάρχουν αφού αυτή τελειώσει. Που δεν έχουν υλική υπόσταση. Που τα βλέπουν όλα ασπρόμαυρα γιατί βλέπουν την ουσία μόνο των πραγμάτων.

«Για μένα αυτή η ταινία είναι σαν μουσική ή σαν τοπίο: καθαρίζει ένα μέρος του μυαλού μου και σ’ αυτό το μέρος γεννιούνται ερωτήσεις. Κάποιες από αυτές υπάρχουν και στην ταινία. Γιατί να είμαι εγώ και όχι εσύ; Γιατί είμαι εδώ και όχι εκεί; Πότε ξεκίνησε ο χρόνος και που τελειώνει το σύμπαν;»
                                                                                            Roger Ebert
                                                                                      Chicago Sun - Times

                                                                                   
«Επανέκδοση μιας από τις καλύτερες ταινίες του Βιμ Βέντερς που, με αφορμή το τείχος του Βερολίνου, μας μιλά για το Βερολίνο, τα τείχη που χωρίζουν τους ανθρώπους, αλλά και τον έρωτα.

Ο Μπρούνο Γκανζ και ο Ότο Ζάντερ είναι δύο άγγελοι που περιφέρονται σ' ένα μαυρόασπρο Βερολίνο, παρακολουθώντας τους ανθρώπους στις καθημερινές απασχολήσεις τους αλλά και μαζεύοντας και διαφυλάσσοντας αυτά που μόνο τα αθώα παιδιά μπορούν να δουν.

Ανάμεσα στα πρόσωπα που συναντούν οι δύο άγγελοι, ένας ηλικιωμένος συγγραφέας στοιχειωμένος από το βαρύ παρελθόν της χώρας του (ο παλαίμαχος Γερμανός ηθοποιός Κουρτ Μπόις, που στη διάρκεια του χιτλερισμού είχε καταφύγει στην Αμερική), ένας διάσημος Αμερικανός σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης (ένας πολύ καλός Πίτερ Φολκ) και μια όμορφη Γαλλίδα ακροβάτισσα (μια χαριτωμένη Σολβέιγκ Ντομαρτέν), που ο άγγελος του Γκανζ ερωτεύεται και αποφασίζει να μετατραπεί σε θνητό.

Ο Βέντερς κινηματογραφεί με φρεσκάδα και ξεχωριστή αγάπη (η εξαιρετική φωτογραφία είναι του παλαίμαχου Ανρί Αλεκάν) το Βερολίνο, φτιάχνοντας ένα ασυνήθιστο ρόουντ-μούβι, κάτι ανάμεσα στην κωμωδία και τον πολιτικό στοχασμό, συνδυάζοντας τη φαντασία με την πραγματικότητα, σχολιάζοντας την πρόσφατη ιστορία της χώρας του μέσα από την πορεία των αγγέλων, αλλά και της παρουσίας του Αμερικανού σταρ, αντλώντας από την ίδια την κινηματογραφική παράδοση (θα μπορούσαμε, έχοντας υπόψη το κλασικό, ποιητικό ντοκιμαντέρ Βάλτερ Ρούτμαν, να χαρακτηρίσουμε την ταινία του μια νέα «Συμφωνία του Βερολίνου»). Μια ποιητική, γοητευτική ταινία, που βλέπεται και ξαναβλέπεται με την ίδια πάντα απόλαυση.»

                                                                                      ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
                                                                                                ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ



«Ο Βιμ Βέντερς ξεψαχνίζει την ανθρώπινη ψυχή και αναζητά τις αιτίες του έρωτα που παρασύρει τους αγγέλους στο γήινο κόσμο μας. Ο Ανρί Αλεκάν φωτογραφίζει εκπληκτικά ένα ασπρόμαυρο Βερολίνο που πνίγεται μέσα στους ήχους των ανθρώπινων σκέψεων. Το εγκόσμιο πέρασμα γίνεται φαντεζίστικα έγχρωμο, αλλά το τοπίο παραμένει θλιβερό. Όπως τα ψεύτικα φτερά της αιωρούμενης ακροβάτισσας του τσίρκου, ίσως, τελικά, και ο έρωτας να είναι ένα μαγικό ψέμα. Η πιο μεγάλη ανθρώπινη προδοσία...

Στην πρώτη θέασή τους τα «Φτερά του Έρωτα» ξυπνάνε μέσα μας εικόνες, μνήμες και σκέψεις που λες ότι δεν ήταν δικές μας. Με το τέλος τα φώτα ανάβουν, τα πόδια μας πατάνε στο έδαφος και βηματίζουμε ξανά, σαν έκπτωτοι ερωτευμένοι άγγελοι...»

                                                                                               ΗΛΙΑΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ


«Στους δρόμους ενός ταλαιπωρημένου, μεταπολεμικού Βερολίνου τριγυρίζουν ευγενικοί Άγγελοι, ντυμένοι με καμπαρτίνες. Αόρατοι από τους ανθρώπους, προσπαθούν να βοηθήσουν και να ανακουφίσουν κάθε μοναχική ψυχή. Όμως ένας από αυτούς, ερωτεύεται μια ακροβάτισσα. Μια θνητή. Και επιθυμεί να γίνει κι αυτός θνητός προκειμένου να μπορέσει να απολαύσει όλες τις εμπειρίες και τις χαρές της ζωής. Ζηλεύει τα εγκόσμια. Βαριέται τους ουρανούς. Καλύτερα στη Γη, ερωτευμένος, παρά στους ουρανούς και μόνος.
 Ο έρωτας, λένε, είναι τυφλός. Πρέπει να είναι, συμπληρώνω εγώ. Κανείς μας δεν θα έχανε χρόνο σε αποτυχημένες σχέσεις, κανείς μας δεν θα βίωνε ποτέ την οδύνη του χωρισμού αν ο Έρως έβλεπε καλά. Την τύφλα του, την συναγωνίζεται μονάχα αυτή του Θεού: Πως είναι δυνατόν να επιτρέπει τόση αναίτια, βέβηλη αιματοχυσία; «Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου» τους απαντούν οι ειδικοί. Ποιος είναι πιο τυφλός όμως; Ο Θεός ή ο Έρωτας;
 Η υπέροχη ταινία του Βιμ Βέντερς, με τους Μπρούνο Γκανς και Πίτερ Φολκ να δίνουν συγκλονιστικές αλλά και χαμηλόφωνες ερμηνείες, αφορά ουσιαστικά δυο "τύφλες" που συναγωνίζονται η μία την άλλη. Και οι Άγγελοι παρατηρούν, δίχως όμως να επεμβαίνουν. Είναι μάρτυρες και έχουν υπάρξει μάρτυρες για πολύ καιρό - αντανάκλαση της μοναξιάς του ίδιου του Θεού. Αυτού του Θεού που δημιούργησε τα πάντα και μετέπειτα τα αναθεμάτισε επειδή δεν είχε κανέναν να μοιραστεί αυτήν τη δημιουργία στο σύνολό της.»
 
                                                                                               ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ

ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ

 

 

Ο Έρνστ Βίλχελμ Βέντερς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1945 στο Ντίσελντορφ και μεγάλωσε στο Όμπερχαουζεν, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γιατρός. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του σπούδασε Ιατρική και Φιλοσοφία στο Μόναχο, το Φράιμπουργκ και το Ντίσελντορφ. Διέκοψε τις σπουδές του και το 1966 μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει ζωγράφος, απέτυχε όμως στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Ακαδημία Τεχνών. Έτσι εργάστηκε ως λιθογράφος στο εργαστήρι του Αμερικανού καλλιτέχνη Τζόνι Φρίντλαντερ. Εκείνη την περίοδο έγινε τακτικός επισκέπτης της Γαλλικής Ταινιοθήκης βλέποντας πέντε ταινίες την ημέρα.


Επιστρέφοντας στη Γερμανία το 1967, έγινε δεκτός στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου (Hochschule für Fernsehen und Film), η οποία μόλις είχε ιδρυθεί. «Ήταν η εποχή της επανάστασης. Αμφισβητούσαμε τους καθηγητές και διαμορφώναμε μόνοι μας το πρόγραμμα σπουδών», λέει ο ίδιος για εκείνη την περίοδο. Ανάμεσα στο 1967 και το 1970, παράλληλα με τις σπουδές του, ο Βέντερς εργάστηκε σαν κριτικός κινηματογράφου και συνεργάστηκε με την κινηματογραφική επιθεώρηση Filmkritik, την ημερήσια εφημερίδα του Μονάχου Süddeutsche Zeitung, το περιοδικό Twen και το Spiegel. Την ίδια περίοδο, έκανε πολλές μικρού μήκους ταινίες και το «καυτό» ’68 συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης και φυλακίστηκε.


Ο Βέντερς αποφοίτησε από τη Σχολή με τη μεγάλου μήκους ασπρόμαυρη ταινία Καλοκαίρι στη πόλη, μια ταινία αφιερωμένη στο συγκρότημα Kinks, η οποία γεννήθηκε από την επιθυμία του να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τα αγαπημένα του τραγούδια εκείνης της εποχής. Η ιστορία ενός ανθρώπου που αποφυλακίζεται και προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη ζωή του, λειτούργησε περισσότερο σαν μια πρόφαση για να εντάξει στην ταινία σκηνές με τζουκ μποξ, μαγνητόφωνα, ραδιόφωνα αυτοκινήτων, ώστε να ακουστούν όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια. Η ειρωνεία ήταν ότι δεν είχε εξασφαλίσει τα δικαιώματα των τραγουδιών και η ταινία δεν μπορούσε να προβληθεί...


Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Βιμ Βέντερς αναφέρθηκε στην επίδραση που ασκεί η μουσική στο έργο του:


«Αν δεν υπήρχαν οι Κινκς, ο Βαν Μόρισον, οι Μπητλς, οι Στόουνς και πάνω απ’ όλους ο Μπομπ Ντίλαν, δε θα τολμούσα ποτέ να εγκαταλείψω τις σπουδές ιατρικής και φιλοσοφίας για ν’ αφοσιωθώ σε κάτι τόσο αβέβαιο, όπως η καλλιτεχνική δημιουργία. Σαν σκηνοθέτης ασκεί κανείς ταυτόχρονα πολλά επαγγέλματα: είναι ψυχίατρος, λογιστής, δικηγόρος, ταξιδιωτικός πράκτορας, αρχιτέκτονας, φωτογράφος, αφηγητής, διαφημιστής, συγγραφέας και πολλά ακόμη τα οποία δεν είναι τόσο λαμπερά και δημιουργικά. Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχουν μόνο δύο αληθινοί προορισμοί: του ταξιδιώτη και του ονειροπόλου. Κανένα δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άλλο. Οι ταινίες είναι πάντα ταξίδια είτε προς τα έξω, είτε προς τα μέσα. Και χωρίς να έχει πρώτα ονειρευτεί, κανείς ταξιδιώτης δεν ξεκινά το ταξίδι. Και οι δύο αυτές ασχολίες μου έχουν μια κοινή πηγή, από την οποία αναβλύζει διαρκώς έμπνευση και ενέργεια. Κι αυτή είναι η μουσική. Χωρίς αυτή δε θα ήμουν ούτε ταξιδιώτης ούτε ονειροπόλος και άρα ούτε σκηνοθέτης».


Η επαγγελματική του καριέρα εγκαινιάζεται με τον Φόβο του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι (1971), που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πέτερ Χάντκε και αφηγείται την ιστορία ενός επαγγελματία τερματοφύλακα που εγκαταλείπει ξαφνικά την ομάδα του στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και ξεκινά μια οδύσσεια. Ταινία περιπλάνησης ενός ατόμου χωρίς ταυτότητα, ένα έργο για τα σύνορα, το όνειρο της Αμερικής, την απουσία συναισθημάτων και το πάθος του κινηματογράφου.


Το 1971 μαζί με άλλους 14 Γερμανούς κινηματογραφιστές, μεταξύ των οποίων τον Φασμπίντερ, ίδρυσε μια κοινοπραξία με το όνομα: «Filmverlag der Autoren», που έγινε ο πυρήνας του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου. «Σε αντίθεση με τη νουβέλ βαγκ, ουδέποτε σκεφτήκαμε, ελπίσαμε ή θελήσαμε να “βελτιώσουμε” ή να “ενταχθούμε” στην κινηματογραφική βιομηχανία της εποχής, ούτε καν να την υποκαταστήσουμε: θεωρούσαμε τη δραστηριότητά μας “εναλλακτική”. Δεν είχαμε ούτε πρότυπα, ούτε παράδοση, ούτε κανέναν που να θέλουμε να πάρουμε τη θέση του. Η Filmverlag λειτουργούσε σαν κοινοπραξία. Και ήταν πραγματικά θαυμάσια η μεταξύ μας αλληλεγγύη, που ουσιαστικά ήταν και το μοναδικό κεφάλαιο που διαθέταμε». Προκειμένου να χρηματοδοτήσει την κοινοπραξία αυτή, ο Βέντερς ανέλαβε να σκηνοθετήσει μια παραγωγή της Γερμανικής Τηλεόρασης Το πορφυρό γράμμα, μια ταινία που η δράση της εκτυλίσσεται στο 17ο αιώνα. Το γεγονός όμως ότι ήταν ταινία εποχής «εγκλώβισε» τον σκηνοθέτη: «Δε μου αρέσει πια να κάνω ταινίες όπου δεν επιτρέπεται να υπάρχουν τουλάχιστον ένα αυτοκίνητο, ένα βενζινάδικο, μια τηλεόραση, ένας τηλεφωνικός θάλαμος, κάποιο ταξίδι», λέει ο ίδιος. Το θέμα της μανίας για ταξίδια έμελλε να παίξει έναν κυρίαρχο ρόλο στις μετέπειτα ταινίες του, καθώς σκηνοθέτησε πολλά road movies.


 Tο 1978, μετά από πρόσκληση του Φράνσις Φορντ Κόπολα, πήγε στις ΗΠΑ για να γυρίσει το Ιδιωτικός ντετέκτιβ Χάμετ, που τον απασχόλησε παράλληλα με άλλες δουλειές μέχρι το 1982. Το εγχείρημα όμως να αποτίσει φόρο τιμής στον Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ντάσιελ Σάμιουελ Χάμετ εξελίχθηκε σε τραυματική εμπειρία: Όπως και το One from the Heart του Κόπολα, που γυρίστηκε την ίδια χρονιά, έτσι και το Χάμετ είναι σήμερα περισσότερο γνωστό από τα προβλήματα στην παραγωγή του. Ο Κόπολα δεν έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα και ξαναγύρισε εκτεταμένα αποσπάσματα της ταινίας, καθυστερώντας την έξοδό της. Κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής διακοπής των γυρισμάτων, ο Βέντερς θεματοποιεί την ίδια τη φιλμική δημιουργία κάνοντας την Αστραπή πάνω από το νερό, μια ταινία για τον ετοιμοθάνατο φίλο του σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι, και αποτυπώνοντας το 1982 την εμπειρία του Χάμετ στην Κατάσταση των πραγμάτων. Η ταινία, η οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, παρακολουθεί ένα κινηματογραφικό συνεργείο, που ενώ γυρίζει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, ο παραγωγός εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει δεκάρα. Το γύρισμα σταματά και δίνει τη θέση του στην αναμονή. «Έπρεπε να κάνω μια ταινία με αφετηρία την κατάστασή μου, ανάμεσα στις δύο ηπείρους και να μιλήσω για την αγωνία του γυρίσματος μιας ταινίας στην Αμερική», εξηγεί ο Βιμ Βέντερς.


Tο 1987 o Βέντερς επέστρεψε στη Γερμανία για να γυρίσει Τα φτερά του έρωτα, που διακρίθηκε στις Κάννες, με το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και του έφερε ευρύτατη αποδοχή. Αυτή η ταινία, με έντονο συναισθηματικό και μεταφυσικό χαρακτήρα, παρακολουθεί δύο αγγέλους στο διαιρεμένο Βερολίνο, και εμπεριέχει όλη την ιστορία της πόλης πριν από την πτώση του τείχους. Με εκπληκτικές εναέριες λήψεις στο Βερολίνο, (υποκειμενικό των αγγέλων) ο σκηνοθέτης μας αφηγείται την ιστορία αυτών των αόρατων για τους ανθρώπους αγγέλων. Ο Ντάμιελ, που υποδύεται ο Μπρούνο Γκαντς, ερωτεύεται μια ακροβάτισσα και λαχταρά να γίνει πάλι άνθρωπος για να βιώσει τις αισθήσεις των κοινών θνητών: να γευτεί το φαγητό, να ακούσει μουσική, να νιώσει τη βροχή. Ταινία καθαρής ποίησης και ταυτόχρονα ερωτική εξομολόγηση στη ζωή.


Ο Βιμ Βέντερς αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης, είναι μέλος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και, από το 1993, καθηγητής στη Σχολή Κινηματογράφου του Μονάχου. Σήμερα μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Βερολίνο, μαζί με τη σύζυγό του Ντονάτα Βέντερς.

 

Φιλμογραφία


2007     Invisibles
2005     Μην ξαναγυρίσεις
2004     Η γη της επαγγελίας
2003     The Soul of a Man
2002     Ten Minutes Older: The Trumpet (2002) (segment "Twelve Miles to Trona")
2002     Viel passiert
2000     The Million Dollar Hotel
1999     Buena Vista Social Club
1997     Το τέλος της βίας
1995     Οι αδερφοί Σκλαντανόφσκι
1995     Πέρα από τα σύννεφα
1994     Lisbon Story
1993     Τόσο μακριά, τόσο κοντά
1992     Αρίσα, Η αρκούδα και το πέτρινο δαχτυλίδι
1991     Μέχρι το τέλος του κόσμου
1990     Red Hot and Blue (1990) (TV)
1989     Σημειώσεις για τις πόλεις και τα ρούχα
1987     Τα φτερά του έρωτα (Der Himmel über Berlin)
1985     Tokyo-Ga (1985)
1985     Reverse Angle (TV)
1984     Παρίσι, Τέξας
1982     Η κατάσταση των πραγμάτων
1982     Ιδιωτικός ντετέκτιβ
1982     Δωμάτιο 666
1980     Αστραπή πάνω από το νερό
1977     Ο Αμερικάνος φίλος
1976     Στο πέρασμα του χρόνου
1975     Λάθος κίνηση
1974     Η Αλίκη στις πόλεις
1973     Το πορφυρό γράμμα
1971     Ο Φόβος του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι
1970     Summer in the City
1969     3 American LPs (μ.μ.)
1969     Alabama: 2000 Light Years from Home (μ.μ.)
1968     Polizeifilm (TV)
1968     Silver City revisited (μ.μ.)
1968     Same Player Shoots Again (μ.μ.)
1968     Klappenfilm (1968)
1968     Victor I.
1967     Schauplätze

_________________________________________________________________________________________________________


Listings
There are 1 Listings in this Category.

spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
spacer.png, 0 kB
Copyright © BubbleWorx.com spacer.png, 0 kB