Ο Νάσος Αρώνης μετά το πρώτο του album με τίτλο «Τα μπλουζ της Δευτέρας» μας παρουσιάζει το δεύτερο προσωπικό του album με τίτλο «Στο δάσος». Με τις συμμετοχές σημαντικών ερμηνευτών, με τραγούδια άλλοτε απολογισμού και ενδοσκόπησης και άλλοτε εξωστρεφή με το βλέμμα στο μέλλον!
Μέχρι τώρα έχουν κυκλοφορήσει ως προάγγελοι τα εξής τραγούδια:
- «Αυτή τη χρονιά» με τη φωνή τουΣπύρου Γραμμένου. Ένα τραγούδι σχεδίων και υποσχέσεων για μια καινούργια αρχή που ξεκινάει ήσυχα, με μια γλυκιά blues αύρα για να ξεφύγει σιγά σιγά προς ένα πανηγυρικό φινάλε με πνευστά και κρουστά σαν μια τρελή μπάντα του δρόμου.
- «Τι έχω να περιμένω» με τη φωνή τουΓρηγόρη Κλιούμη. Το πιο δυναμικό κομμάτι του δίσκου. Ένα rock – garage – punk τραγούδι, γεμάτο ενέργεια και ηλεκτρικές κιθάρες.
- «Κι εγώ το ίδιο» με τη φωνή τηςJoanna Drigo μαζί με τον δημιουργό. Ένα κομμάτι εξωστρεφές και χαρούμενο, που σε αφήνει με μια γλυκιά αίσθηση ηρεμίας, ένα τραγούδι αισιόδοξο και… ενωτικό!
Τα κομμάτια που ολοκληρώνουν το album είναι:
- «Το παιδί του χειμώνα» που τραγουδάει ηΜυρτώ Βασιλείου. Ένα ευαίσθητο τραγούδι, με μια ατμόσφαιρα σαν μέσα σε όνειρο, μέσα σε ένα παράξενο φως σαν αόρατη σκόνη… Ένα τραγούδι για όλα αυτά τα παιδιά που είναι εδώ κι όμως νιώθουν ότι δεν είναι εδώ… Η υπέροχη φωνή της Μυρτώς κάνει το τραγούδι απλά μαγικό.
- «Έτσι λοιπόν» με τη φωνή τηςΚατερίνας Γεωργακοπούλου. Εξωστρεφές και μελωδικό, η καινούργια συνεργασία της Κατερίνας με τον Νάσο μετά το «Τι να σε φέρνει» και το «Ποιος θα μου πει μια ιστορία» από τον πρώτο δίσκο του Νάσου «Τα μπλουζ της Δευτέρας».
- «Τα ωραία τραγούδια» με τη φωνή τουΜιχάλη Ατσάλη. Το πιο ήσυχο τραγούδι του δίσκου, ένα ακόμα τραγούδι του Μιχάλη με τον Νάσο μετά το «Στην άκρη της σιωπής» με την Ιουλία Καραπατάκη και το «Δευτέρα απόγευμα» του Μιχάλη από «τα μπλουζ της Δευτέρας»
- «Στα βουνά του Ογιεκούνα» τραγουδάει ο Νάσος μαζί με τηνΚατερίνα Γεωργακοπούλου, ένα κομμάτι υπερβατικό, για τα βουνά που ψάχνουμε να ανέβουμε για να δούμε τον κόσμο από λίγο πιο ψηλά.
- «Στο δάσος που καίγεται» με τη φωνή του Νάσου, το τραγούδι που καθορίζει τον τίτλο του δίσκου, ένα τραγούδι για το δάσος που καίγεται, για την πόλη που καίγεται, για το μέσα μας που καίγεται, αλλά κυρίως ένα τραγούδι για αυτή την ελπίδα που ακόμα επιμένει.
- «Το μπαρ» με τη φωνή του Νάσου, ένα κομμάτι με ατμόσφαιρα μπαρ και απόλυτα εξομολογητική διάθεση.